Een pennenstrijd tegen het eigen gelijk

Psychiater Frank Koerselman vindt dat we teveel klagen, te ijdel zijn en doorslaan in onze behoefte aan waardering (de Volkskrant, het Vervolg, zaterdag 26 februari 2011). 'Al dat twitteren en bloggen: alsof het er iets toe doet wat jij vindt', zegt hij.
Het was die zin die mij overtuigde. Omdat niets er toe doet. Niemand vraagt om woorden. Het schrijven van een blog is net zo zinloos als het voortstuwen van een rots tegen een berg. Zinloos, maar niet waardeloos. Dat is de kern van Albert Camus' Mythe van Sisyfus. Het gaat niet om de top, maar om de strijd.
De behoefte aan verhalen is grenzeloos, maar het verlangen ernaar wordt in toenemende mate beloond met meningen. In dat opzicht heeft Koerselman gelijk. Schrijvers zijn columnisten geworden. Dat is niet het doel dat ik nastreef met dit blog. Als er één reden is waarom ik journalist ben geworden, is het wel dat ik geen idee heb. Ik begrijp het niet. Ik begrijp het recht niet waarover ik al vijftien jaar publiceer en dat zelden gerechtigheid belooft. Ik begrijp niet dat mensen oprecht denken dat ze het geluk zelf kunnen afdwingen, terwijl zoveel mensen gek worden van een verdriet dat zij niet hebben gekozen. Ik begrijp het blinde vertrouwen in zelfredzaamheid niet, noch het geloof van miljoenen in de kracht van iets dat God heet. Het zijn enkele van de thema's die in dit blog terug zullen komen. Gerechtigheid, geluk, gekte en God. Maar ook het vertrouwen in de rechtsstaat, het nut van straffen, de grenzen tussen non-fictie en fictie en de ethische mores van de journalistiek.      
Het schrijven van een blog is voor mij meer dan een narcistische behoeftebevrediging, wat Koerselman daarvan ook mag denken. Schrijven is strijden. Een gedisciplineerd wanhoopsoffensief. Het bijhouden van een blog is in dat opzicht een strenge opdracht gedachten te ordenen tot zinnen. Dat daardoor ook de persoon van de schrijver in zich komt, is onvermijdelijk voor wie, als ik, gelooft dat vorm en vrouw één zijn. Dat is geen originele gedachte. De polemist Menno ter Braak betoogde in de jaren dertig van de vorige eeuw al: 'Mijn ik is een vorm van polemiek, evenals mijn schrijven'. Het is het motto van dit blog.
Het komende jaar zal ik wekelijks een virtuele pennenstrijd voeren. Een pennenstrijd tegen het eigen gelijk. Wij moeten ons Sisyfus namelijk als gelukkig voorstellen.