Op zoek naar mogelijkheden om de steeds maar groeiende kosten van de gezondheidszorg te beheersen, opperen beleidsmakers en verzekeraars steeds vaker om rokers, drinkers en eters meer premie te laten betalen. Zij die genetisch zijn belast met een gezondheidsprobleem mogen rekenen op enige solidariteit van de premie betalende massa, maar zij die zich bewust en vermijdbaar overgeven aan evident schadelijke activiteiten als roken, drinken of (teveel) eten, mogen anderen niet op laten draaien voor hun zelfdestructieve gedrag. De samenleving zou deze "rokers en gulzigaards" hoogstens één keer een traject "psychische begeleiding tegen wilszwakte" kunnen aanbieden, zoals een brievenschrijver in de Volkskrant woensdag 5 oktober voorstelde. En voor de rest betaalt de vervuiler, ook als hij niemand anders vervuilt dan zichzelf.
Sinds we weten dat ons brein plastisch is en wij ons brein zijn, wordt meer dan ooit de suggestie gewekt als zouden mensen altijd in staat zijn het geluk in hun voordeel te keren. Ondanks dat wetenschappelijk al lang is vastgesteld dat verslaving net als borstkanker of schizofrenie een sterk genetische component heeft en dus weinig met wilszwakte heeft te maken, blijven mensen maar geloven dat wie echt wil alles kan. Dat is een schromelijke overschatting van het menselijke vermogen, vrees ik. Wilskracht helpt bij het halen van bepaalde doelen, maar verblindt evenzeer. Zij die uit zijn op hun eigen succes verliezen even zo vaak de ander uit het oog. En dat terwijl de mens bij uitstek een sociaal wezen is. Zonder anderen verpieteren we allemaal.
Minister Schippers van Volksgezondheid zei dit weekend in NRC Handelsblad dat ze geen levensstijlpolitie wil. Dat pleit voor haar. Tegelijk bezuinigt deze minister miljoenen op de GGZ. Die psychische begeleiding tegen wilszwakte zit er dus sowieso niet meer in. Wat rest is de acceptatie dat er ziekten zijn waarmee wij, als individu en als samenleving, zullen moeten leren leven. Financieel én emotioneel. De werkelijkheid zit vol blauwe plekken en die moeten we niet verdoezelen, maar verzorgen. Niet uitsluiten, maar insluiten.
Onze samenleving ontaardt in 'wij tegen zij'. Wil je insluiten hoog op de agenda hebben, stof dan het woord solidariteit met kracht af en laat door je gedrag zien dat je de individualisering de nek omdraait. Mensen zijn geneigd om elkaar te labelen. Elk mens is uniek. Ook 'normale' mensen verschillen qua inborst hemelsbreed van elkaar.
BeantwoordenVerwijderenDoor het beleid van kabinet-Rutte treedt steeds meer polarisatie op met gevaar voor radicalisering. Mensen met een zogenaamd vlekje komen vaker op afstand te staan van onze samenleving.
Geef - met name - psychiatrische patiënten lijdend aan schizofrenie een eigen voordeur en het klokje rond toezicht. Nu luidt de politie de noodklok dat overlast toeneemt. Terecht! Dit is de keerzijde van het sluiten van de bosrijke inrichtingen. Pas als de nood hoog is, komt er een FACT-team om de hoek kijken. Lapmiddelen.
Eenzaamheid en nog meer verloedering zijn schering en inslag. Als je alles bij elkaar optelt, zijn vele instanties bezig met dezelfde patiënt (woningbouw, politie, Vangnet&Advies etcetera). Hoezo afname van maatschappelijke kosten?
Ik droom van verplichte snuffelstages van scholieren op het voortgezet onderwijs in de psychiatrie. Dat is de kweekvijver voor meer solidariteit.
En maak korte metten met ondoordachte uitspraken zoals die van Giovanni Wouters, politicoloog, in &Opinie&Debat van de Volkskrant van 13 augustus 2011. Zijn dochter lijdt aan het DNK-syndroom, ofwel zij is een Dood Normaal Kind en daarmee een uitzondering. Volgens hem is het normaal dat ouders op het schoolplein aan elkaar vragen ‘En wat voor psychische aandoening heeft jouw kind? Krijgt hij daar ook een rugzakje voor?’
Dát bezorgt mij blauwe plekken.